Terapia zaburzeń mowy i komunikacji

Created with Sketch.

Do głównych zaburzeń mowy i komunikacji należą m. in.:

Opóźniony rozwój mowy – ORM

to najogólniejszy termin służący nazwaniu zjawiska występującego u dzieci, polegającego na wcześniejszym niż u rówieśników wykształceniu się zdolności ekspresyjnych lub percepcyjnych, co powoduje, że dynamika ich rozwoju jest odmienna od normalnej

Zespół opóźnienia rozwoju mowy czynnej jest dość często spotykany. Wśród dzieci przedszkolnych występuje w około 3 % populacji.

Przyczyny opóźnionego rozwoju mowy:

  • wrodzone
  • zaburzenie słuchu
  • opóźniony rozwój umysłowy
  • zaniedbania środowiskowe
  • zaburzenia psychiczne i emocjonalne

 

Dyzartria

jest zaburzeniem mowy powstałym na skutek uszkodzenia mięśni i/lub nerwów biorących udział w procesie komunikacji, czyli twarzy, języka, ust, podniebienia, krtani, oddechowych.
W zależności od rodzaju dyzartrii mowa może być niewyraźna, zbyt wolna lub szybka, mogą występować zaburzenia natężenia głosu (mowa zbyt cicha lub całkowicie niesłyszalna) i/lub rezonansu (mowa nosowa).
Problemy z oddychaniem mogą uniemożliwić wymówienie pełnego zdania na jednym oddechu, co powoduje przerywanie fraz, zaburzenia rytmu, intonacji i akcentu.

 

Afazja

utrata zdolności mowy, która nastąpiła na skutek ogniskowych uszkodzeń mózgu. Afazję spotykamy u ludzi w różnym wieku, jednakże najczęściej występuje ona u osób starszych, między innymi na skutek udaru, wylewu, urazu czaszki.

 

Jąkanie

zaburzenie płynności mowy, które ujawnia się podczas komunikacji słownej. Polega na niezamierzonym przerywaniu wypowiedzi, „zacinaniu się”, powtarzaniem wypowiedzi, zniekształcaniem sylab lub całych słów.